We have all the time in the world.



Tijdens de autorit naar de Stiltehoeve Metanoia, werd ik overvallen door de vraag “wat is tijd?” omdat ik wist dat ik die dag weer wat tijd zou doorbrengen in de Edele Stilte.

Zowel tijdens de zit- als de stapmeditatie popte die vraag geregeld weer bij mij op. Ze werd meteen gevolgd door een aantal losse gedachten, die ik die met een glimlach benoemde als “clustergedachten.”

Tijd is meetbaar
Voor de denkende geest is het antwoord op de vraag vrij simpel, de tijd laat zich immers meten in seconden, minuten, uren, dagen, weken, jaren. En, zoals ik aan mijn studenten jarenlang vol overtuiging heb verkondigd: meten is weten, gokken is dokken en gissen is missen. Mijn denkende geest wist me dus perfect te melden dat ik die dag welgeteld zeven en een half uur in stilte zou mediteren, wat neerkomt op 450 minuten of 27.00 seconden. Vanuit het klassieke timemanagement perspectief is zeven en een half uur niets zitten doen niet meteen een optimale tijdsbesteding. Maar, is dat niet een zeer eendimensionale visie op tijd?

Tijd is ook een proces
 Niet in de betekenis van een juridisch proces (hoewel onze denkende geest geen kans onbenut laat om de tijd te benutten om te oordelen, over onszelf en de anderen.) Het is een proces in de betekenis van een bijvoorbeeld een gistingsproces dat druiven omzet tot wijn of een oxidatieproces dat ijzer omzet in roest. Een proces dat wonden kan helen of doen etteren. Dat emoties kan verzachten of versterken, gedachten kan opfokken of dimmen.

Tijd is eveneens ruimte.
Een ruimte waarvan onze denkende geest meent dat die moet gevuld worden, net zoals kranten hun pagina’s moeten vullen en radio- en televisiestations hun zendtijd. Zo vullen we Facebook, Twitter of Pinterest. De afgelopen jaren is de digitale ruimte die moet gevuld worden wel flink geëxplodeerd. We komen tijd te kort. Raar toch dat we denken dat VRIJE tijd ook altijd GEVULD moet worden.

Tijd is vooral aandacht
De aandacht die ik geef aan de ruimte waarin het proces van mijn leven zich afspeelt. Vanuit dit perspectief is het klinkklare onzin om te spreken over de tijd die al achter mij ligt of de tijd die nog voor me ligt. De tijd is alTIJD hier, ik ben alTIJD in de TIJD, dus ik ben de tijd…


Bij die gedachte hield ik tijdens de stapmeditatie glimlachend halt midden in de Bosmans zaal. In mijn hoofd hoorde ik Louis Armstrong zingen “We have all the time in the world.” In mijn ooghoeken zag ik hoe mijn Metanoia fellows traag, bewust, gedisciplineerd en plechtstatig voortschreden. Zouden zij Louis ook kunnen horen?
Comments

Twee simpele woordjes maken een wereld van verschil




Zoals je hierboven kan zien kleurde de einder dreigend rood bij het begin van onze dag in de Edele Stilte in de Stiltehoeve Metaonia.

De voorbode van een verhelderende ervaring?  

Om te starten nodigde Björn ons uit om een dubbele vraag te beantwoorden: Wat heb ik achtergelaten om naar hier te komen en wat hoop ik hier te vinden?

De teneur was dat we meestal een pak werk hadden achtergelaten op kantoor. Zoals iemand zei: “Ik had tientallen redenen om niet te komen en toch ben ik hier omdat ik besef dat ik het nodig heb.” Verder hoopte men vooral rust en helderheid te vinden. Zelf was ik bij het begin van de dag benieuwd tot welke dans mijn denkende geest mij zou uitnodigen: een rustige slow of een opzwepende samba?

Waarop Björn als naar gewoonte antwoorde: “Weet dat wat je hier zal vinden, misschien niet datgene is wat je gehoopt had te vinden.’

Stabiliteit en afstand
In zijn inleiding nodige hij ons uit om de training te beginnen met het aanscherpen van onze focus en stabiliteit. Het gewaarzijn van het zittend lichaam gecombineerd met het rijzen en dalen van de adem dienen daarbij als anker. Pas als de onrustige geest voldoende gestabiliseerd was, konden we onze blik verruimen om te zien en te benoemen wat zich op dat moment manifesteerde: vermoeidheid, onrust, twijfel, plannen, verdriet…

De gouden tip was om dat benoemen telkens te beginnnen met de woorden: er is… 
In de zin van: er is twijfel, er is onrust… en niet ik twijfel of ik ben onrustig.

Twee knopjes
Die twee simpele woordjes maken werkelijk een wereld van verschil, want ze zorgen voor afstand, voor ruimte. Ik wordt niet meegesleurd door die gedachten of emoties, maar ik neem ze waar. En als het te heftig is kan ik altijd terugkeren naar mijn anker van focus en stabiliteit. Iemand zei na afloop: “Dankzij die twee knopjes van focus en afstand, zag ik op een bepaald moment mijn gedachten als een kunstwerk dat ik projecteerde op een muur. Ik plaatste er een kader rond en begon dan te spelen met de belichting. Zo kon ik het felle spotlicht langzaam dimmen tot de gedachte helemaal verdween.”

Als je de tijd neemt om te stoppen en te landen word jij je vooral bewust van de veranderlijkheid, de onvoorspelbarheid en de onbeheersbaarheid van de realitet, zowel binnen als buiten jezelf. Zo werd ik me plots bewust dat, hoewel we allemaal schijnbaar stil zaten, op dit eigenste moment de aarde onder ons aan ruim duizend zeshonderd kilometer per uur rond haar as draait en aan honderdduizend kilometer per uur rond de zon.  

Clustergedachten
Verder ervoer ik die dag een kettingreactie van filosofische reflecties, waarbij één gedachte explodeerde in verschillende bijgedachten. Ik benoemde dit op een bepaald moment als: er is clusterdenken. Dat woordje, dat zo maar uit het niets opborrelde deed me glimlachen. Zo zag ik de hele dag hoe tientallen clustergedachten zich ontpopten, niet met een luide knal zoals een dodelijke clusterbom, maar in slow motion en geruisloos als het teder ontluiken van een bloem.  Telkens keek ik naar die bloemetjes met een dankbare glimlach.

’s Middags na de maaltijd heb ik, tegen mijn gewoonte in, een aantal van die woordjes toch genoteerd, om de angst weg te nemen dat ik ze misschien zou vergeten. Die woordjes zijn de zaadjes voor mijn volgende blog over de tijd….
Comments






Gevangen in de toekomst?

The day after tomorrow (Peter Hinsen), Customers the day after tomorrow (Steven Van Belleghem), Wat als we morgen honderd jaar worden? (Dirk Schyvinck) dit zijn enkele van de boeken die mijn marketing vakgenoten de afgelopen maanden hebben geproduceerd. Voeg daar nog bij de fascinatie voor Tomorrowland en je zal misschien begrijpen waarom ik me wat onwennig voel bij dat hitsig uitkijken naar de toekomst.

Goed, beter, best… de trappen van vooruitgang. Zijn we niet te veel gebiologeerd door de best-trap ergens ver weg, waardoor onze hunkerende blik geen oog heeft voor de goed-trap waar we NU op staan? (Tot het noodlot die trap plots onder onze voeten wegrukt.)

Op zo’n momenten ben ik geneigd te denken dat Jean Cocteau wellicht gelijk had toen hij zich afvroeg of de vooruitgang niet een voortschrijdende vergissing is.

Is die eeuwige onrust de tol van de cognitieve revolutie, die volgens Yuval Noah Harari (Sapiens) zo’n 70.000 jaar geleden begon? De dictatoriale dominantie van het denken?

Wanneer maken we ruimte en tijd voor het simpele gewaarzijn van het nu-moment,
zonder meer? Het leven zoals het NU is.

Kijk naar het dierenRIJK, de eendjes aan de vijver, de koeien in de weide en je zal begrijpen wat het mensDOM onderweg verloren is. Lees bijvoorbeeld– naast de bovenvermelde boeken – ook eens de Schaduw van de verlichting, van Eddy Van Tilt.


Samen met de goed-beter-best-trappen zorgen de snel-sneller-snelst-trappen ervoor dat we gewoon geen tijd hebben om de vooruitgang echt te beleven. Want het GOED van vandaag is het BEST van eergisteren. En nu al sloven ze zich in Cupertino en in China uit om overmorgen de (nog) betere opvolger van de iPhone X te produceren. 

Het is een wedstrijd die je niet winnen kan.
 (Bram Vermeulen)
Comments




Met bewonderende blik
aanschouw ik de zwierige, dartele dans
van de vallende bladeren
op weg naar een nieuw bestaan.

De boom laat ze los,
zonder gejammer of gezeur
zonder twitter of pinterest
in een vredige stilte.

Tot de bladblazer van de buurman

dit stille spektakel verstoort.
Comments





Een liefdesverklaring

Mijn voorkeur voor de Insight Meditation app heb ik al eerder gedeeld. Ik gebruik die gratis app nu bijna drie jaar bij elke meditatiesessie, samen met ruim één miljoen andere mensen. Bij de helft van mijn sessies gebruik ik enkel de timer en de andere helft luister ik naar één van de vele duizenden begeleide oefeningen.

Naar mijn centrum
Vandaag luisterde ik bijvoorbeeld naar de Deep Centering Meditation van  Mary Maddoux. Op een bepaald ogenblik nodigt Mary me uit om één plek in mijn lichaam als centrum te kiezen om daar al mijn aandacht en gewaarzijn in te laten verdwijnen. Spontaan kwam ik bij mijn hart terecht en voelde ik een diepe, warme dankbaarheid voor dit vitale orgaan dat geen seconde rust gegund wordt. Nog voor ik geboren werd was het aan de slag.

Door enkele weeffoutjes in mijn genen is mijn hart belast met een aantal hinderlijke constructiefouten (cardiomiopathie en atrium fibrilaties). Omwille van die structurele beperkingen hebben de dokters mijn hart geholpen, door enkele verstoorde electrische leidingen uit te schakelen, een klep te herstellen en een batterij in te planten om een meer regelmatig ritme aan te sturen. Onvermoeid stuwt mijn hartje bij elke impuls van mijn pacemaker zuursstofrijk bloed door mijn hele lichaam en laat het zuurstofarm bloed los om zich te laven in de zuurstofoase van mijn longen.

Als mijn denken even stopt, stopt mijn leven niet.
Mijn hartje daarentegen mag geen seconde stoppen.
En toch heb ik vaak meer aandacht voor de banale gedachten dan voor dat vitale hart.

Dankbaarheid
Dit besef vervulde mij met een gloed van dankbaarheid die ik als een heilzame liefdesverklaring heb uitgestort over mijn hart. Ik voelde hoe mijn hele lichaam één groot kloppend hart werd. Ik kon mijn hartslag voelen van de kruin van mijn hoofd tot het puntje van mijn tenen. Mijn hart leek op te springen van vreugde.


Ik neem me voor om voortaan eens vaker op bezoek gaan
bij mijn onvermoeibare levensgezel.
Comments (1)





Wat ligt er tussen tik en tak?

Tik-tak, tik-tak, tikt de klok.
Mijn leven: een aaneenschakeling van nu momentjes,
die  mijn klok opsplitst in tik en tak.
Ook in de ruimte tussen tik en tak schuilt er een verborgen momentje.

Wat er in die stroom van momentjes gebeurt gaat altijd voorbij,
alleen de  momentjes zelf blijven komen
met elke tik en tak een nieuw begin,
een nieuw momentje.

In dat gaan en komen van momentjes gebeurt mijn leven,
of ik er nu aandachtsvol bij ben of niet.
Elk gemist momentje is een gemist stukje leven.

Tussen tik en tak kan zelfs mijn hele leven kantelen,

naar de vreugdevolle of de droeve kant.
Comments




Wat is het verschil tussen relaxatie en meditatie?


Veel mensen denken dat meditatie een vorm van relaxatie is. Dat is echter maar gedeeltelijk juist. Meditatie kan relaxerend werken, maar evengoed ook niet. Meer zelfs: het is niet omdat een meditatiesessie geen relaxerend effect had, dat die sessie daarom mislukt is. Je zou relaxatie een mogelijk aangenaam bijprodukt, geen hoofdprodukt, van meditatie kunnen noemen.


In een poging om het verschil te schetsen zou ik de vergelijking willen maken met een stoomketel. Relaxatie is dan het ventiel dat toelaat om stoom af te laten en zo de druk op de ketel tijdelijk te verminderen. Meditatie is de knop waarmee je de vlam van de brander onder de ketel bedient, waardoor je er voor zorgt dat er gewoon minder stoom opgebouwd wordt in de ketel.
Comments





Je zelf ontmoeten en ont-moeten

Ik stotter niet en je ziet ook niet dubbel. Elk woord hierboven is bewust gekozen en heeft zo zijn eigen boodschap.

No-self?
Ik schrijf je zelf en niet jezelf, want dit stukje gaat over het zelf, dat psychologisch concept waar je hele persoonlijkheid in schuilt en dat zich aan de buitenwereld manifesteert in de feestverpakking die jij je lichaam noemt. Het zelf met zijn zelfbeeld, zijn zelfvertouwen (of zelftwijfel) zijn zelfkennis (of gebrek eraan) zijn zelfinzicht (of blinde vlekken). Dat zelf ook waarvan de Buddha zegt dat het niet bestaat. (Ik beken dit no-self concept is voor mij een vorm van hogere wiskunde.)

Tijdens de stiltedag onderneem ik een poging om dat zelf te vatten en te begrijpen.

Ik ontdek dat ik er geen greep op heb en dat het zich gedraagt als een sprinkhaan op speed. Het danst nerveus van de ene gedachte naar de andere. Een ontmoeting met je zelf is als een sollicitatiegesprek met een hyperkinetische kandidaat die letterlijk van de hak op de tak springt.

Common humanity
Dan helpt het om te denken aan wat Björn bij de inleiding vertelde over ons “common humanity”: het feit dat de de geest van de Homo Sapiens in rust de neiging heeft om aan zelfkritiek te doen, te piekeren, te plannen, te herinneren. In computertermen: dat is de default status van ons brein.

De raad van Björn: begin met dat ADHD-vlooiencircus mindful op te merken en weet dat jij er verder geen schuld aan hebt dat het zich zo hitsig gedraagt (je bent nu eenmaal een Homo Sapiens). Kijk en luister met mededogen naar jezelf, met dezelfde liefde en hetzelfde begrip zoals je naar een goede vriend (of vriendin) luistert die zijn (haar) hart bij je komt uitstorten. Zo kan jij jezelf bevrijden van die vele moetens die je zelf je voorschotelt en leidt het ontmoeten met je zelf tot een ont-moeten van je zelf.


Tijdloos?
Wat mij zelf betreft: de stapmeditatie is doorgaans mijn minst geliefde onderdeel, zeker als ik in de Bosmans zaal blijf. Uit ervaring weet ik dat het gevaar bestaat dat ik op een bepaald moment loop te suffen als een zombie. De stapmeditatie werkt beter bij me als ik in de open natuur ben, zeker in het prachtige kader van de Stiltehoeve. Deze keer zorgde de frisse oktoberwind ervoor dat ik voortdurend alert bleef. Bovendien genoot ik daarna, tijdens de hele duur van de tweede zitmeditatie, van het zinderende, levendige gevoel in mijn lichaam. Bij de tweede stapmeditatie besloot ik om in de Bosmans zaal te blijven om me te verbinden met de anderen. Om mezelf te motiveren fluisterde ik in gedachten bij de start: “Komaan Erik, ’t is maar 45 minuten.” Ik zag daarbij het beeld van een gesloten, ronde wijzerplaat van een uurwerk. Plots drong het tot me door dat die gesloten kijk op de tijd een verzinsel was van mijn geest: tijd is niet gesloten, tijd vloeit en is eindeloos, dus begon ik gewoon te stappen in die vloeiende tijdstroom met in mijn hoofd een vloed aan vragen zoals: Wat is tijd? Wat bedoelen we als we zeggen: ik heb geen tijd? Of ik heb nog tijd genoeg? Of ik moet de tijd doden? Of de tijd stond stil? De vragen bleven onbeantwoord, maar dat stoorde me niet. Ik moet geen antwoord vinden: het gaat om het ont-moeten, weet je wel.

Forrest Gump

Het was weer een bijzonder inspirerende dag in de Edele Stilte, met een aantal fijne nieuwkomers die zichzelf hebben overtroffen en vast van plan zijn om er de volgende keer weer bij te zijn. Want een ontmoeting met je wispelturige zelf is telkens weer anders. Forrest Gump parafraserend zou ik zeggen: “Your self is like a box of choclates, you never know what you’re gonna get.”
Comments (1)



Hier en nu, als niets helpt, wat ga je dan doen?

Deze pittige Zen koan schotelde Björn ons voor bij de start van onze stiltedag, waar we trouwens drie nieuwkomers mochten verwelkomen (welkom Anniek, Nicola en Jeroen in de verreikende en verrijkende wereld van mindfulness). Verder stond er die dag ook nog een quote van Carl Rogers op het menu: 

“Het is een vreemde paradox: dat wat je echt accepteert, verandert.”

Het ging die dag dus over acceptatie. 

Dat is voor veel mensen een prikkeldraadwoord dat weerstand oproept omdat men het associeert met berusting, passiviteit, neerleggen bij- en dat past niet bij onze doe-vecht-cultuur.  Misschien is het beter om te spreken van “erkenning”? Erkenning van de realiteit, van de feiten. 

“Als je vanuit Antwerpen in Brussel wilt komen, helpt het als je erkent dat je nu nog in Antwerpen bent,” zei een wijs man me ooit.

De uitdaging bestaat erin om een onderscheid te maken tussen de feiten en het verhaal dat onze denkende geest toevoegt aan die feiten. Een zeer concreet en hoogst persoonlijk voorbeeld: in mei heb ik een (goedaardige) prostaat operatie ondergaan. (Mijn derde operatie in één jaar tijd, naast het vervangen van de pacemaker en het wegnemen van een niersteen.) Zoals ik door de jaren heen gewoon ben waren er ook deze keer weer een aantal complicaties, waardoor ik dezelfde  maand nog 2 keer op spoed belandde. De meest hinderlijke complicatie is echter de incontinentie. Volgens de chirurg is dit hoogst uitzonderlijk bij dit soort ingreep, maar ik weet inmiddels dat ik een uitzonderlijk lichaam heb ;-)

Bekkenbodemspier training en bio-feedback oefeningen bij de kine zouden misschien kunnen helpen. Dat doe ik nu al 3 maand, met zeer matig resultaat. Het advies van de chirurg bij mijn laatste controle: “Geduld en als het na 1 jaar nog niet is opgelost kunnen we nog altijd operatief ingrijpen.” (Slik).

Leuk vind ik dat allemaal niet, want in zo’n situatie ervaar je onzekerheid, twijfel, moedeloosheid. onmacht. Toch durf ik zeggen dat er vrij goed in slaag om afstand te nemen van mijn denkende geest die me allerlei scenario’s voorschotelt in de stijl van: Waarom ik nu weer? Dat komt nooit meer goed. Ik zal voor de rest van mijn leven klant zijn van Tena men.  

Mijn denkende geest is nu eenmaal een creatieve drama-queen
die er in slaagt om me een ruim repertoire aan zelfbeklag scenario’s voor te schotelen

Mindfulness vaardigheid

Precies op zo’n momenten pluk ik de vruchten van mijn jarenlange mindfulness training.

Mindfulness meditaties zijn een vorm van mind- én brein training. We oefenen om naar de realiteit te kijken zoals ze is (Wat is er hier nu?) én om ons bewust te zijn van onze relatie met die realiteit (Welke oordelen, opinies en verhalen vertellen we erbij?) Dat zijn de beide vleugels waarmee een mindful mind als een vlinder door het leven fladdert.

Mindfulness Paradox

Als we er dan in slagen om met een openhartige, minzame ingesteldheid te kijken naar de realiteit en de kettingreactie van sensaties, gedachten en emoties in ons lichaam en onze geest dan zorgt net deze bijzondere toestand van bewustzijn ervoor dat de ervaring zelf veranderd. Dat is de paradox waar Rogers naar verwijst. Wat je echt accepteert veranderd. 

In mijn beleving komt er dan ruimte, keuzevrijheid en rust. 


Mindful brein

En er is een bonus, want als we die vaardigheid voldoende regelmatig trainen, versterken we bovendien de neurologische verbindingen in ons brein. Die herbedrading is zelfs zichtbaar op een breinscan. Zoals de neuroloog Richard Davidson al overvloedig bewezen heeft. (*) Dat heet neuroplasticiteit: door ons denken (mind) kunnen we ons brein veranderen. In de medische literatuur zegt men: “what fires together, wires together”. Daardoor versterken we op termijn (nogmaals, het vraagt training en discipline) onze acceptatie vaardigheid en onze empathische vaardigheid, tegenover onszelf en de anderen. 

Het blijft een verdomd moeilijke vaardigheid om te trainen, omdat ze zo haaks staat op wat onze denkende geest ons graag voorschotelt: rust in plaats van onrust, ruimte in plaats van beklemming, stilte in plaats van lawaai. De Stiltedag in Damme is dus niet louter een dag van relaxatie, maar ook van “werken”. Het is voor een buitenstaander wellicht moeilijk te geloven dat we, net door gewoon stil te zitten en zeer bewust te stappen, ons aandachtsvol bewust worden van onze drukke geest, en zodoende het hierboven beschreven proces op gang brengen.

Kortom: acceptatie wil niet zeggen dat ik mij slaafs neerleg bij mijn incontinentie. Ik blijf trouw elke gelegenheid benutten om mijn bekkenbodemspier te trainen. Maar ik laat me zo weinig mogelijk  ontmoedigen of op sleeptouw nemen door de drama queen in mijn brein. Hier en nu is dat enige wat ik kan doen. En als er tranen komen ben ik dankbaar voor de wijsheid van mijn lichaam dat mijn droefheid begrijpt.

Zin om ook te komen trainen? 


De volgende Stilte-als-kompas-dag is gepland op 25 oktober. Benieuwd wat Björn ons dan zal voorschotelen. Aanmelden via www.itam.be
(*) Zie het nieuwe boek "Altered traits" van Richard Davidson en Daniel Goleman.
Comments





De verheerlijking van het extremisme

Ik doel hierbij ik niet op het moslim- of enig ander religieus extremisme, want dat wordt doorgaans in de reguliere media niet verheerlijkt. Ik richt mijn woordpijlen op het prestatie-extremisme dat in mijn beleving begonnen is met een programma zoals Tomtesteron en nu vrij gemeengoed geworden is bij diverse zenders.

Spektakelhoer
Afgaande op de trailer past het nieuwe programma met Koen Wouters ”Over Winnaars”  in de reeks van dit prestatie-extremisme. Ik beken, ik heb het volledige programma niet bekeken, want het tenen-krullend effect van de trailer was voor mij geen aanmoediging om dit gezwoeg 45 minuten lang te aanschouwen. 

Je kent ongetwijfeld het verhaal: Moeder Theresa Koen volgde Hannelore Vens, een meisje dat door een vreselijk ongeval (life is a bitch, sometimes, but not all of the time) haar beide benen verloor en die met twee kunstbenen Machu Picchu wilde bereiken en daar ook in geslaagd is. Dat levert ongetwijfeld spectaculaire beelden op en televisie is nu eenmaal een spektakelhoer. Bovendien is televisie de hedendaagse versie van la Massabielle, de grot waarin het eenvoudige herderinnetje Bernadette destijds de Maagd Maria zag verschijnen. Op televisie verschijnen zorgt voor een even impactvolle heiligmakende status. (Er is op deze wereld veel minder veranderd dan we vaak denken.)

Straatleurders
Bovendien vond het programma een verlengstuk in een soort moderne Heilige Processie, waarbij een stoet Q-music dj’s voor dag en dauw live-on-air mensen op straat overviellen om geld te schenken zodat Hannelore de extreem dure prothese zou kunnen kopen. Goed dat de burgemeester van Oostende niet in de buurt was. Die heeft toch de oorlog verklaard aan straatleurders? Een verbod dat hij tijdelijk opschort de dag dat politici beginnen belletjetrek doen of je aanklampen op de markt, waardoor je weet dat er weer verkiezingen in het verschiet liggen. Een stem ronselen heeft nu eenmaal een hoger maatschappelijk belang dan geld ronselen.

Ik twijfel er niet aan dat Hannelore een extreem zware inspanning heeft geleverd. Maar dat doen dagelijks duizenden, ja zelfs miljoenen mensen. Denk maar aan de stakkers (vaak vrouwen en kinderen) die kilometers moeten stappen op een lege maag om water te halen en die dan nadien met die loodzware last ook nog moeten terugkeren. Of zij die lijdzaam aan een ziekenhuisbed gekluisterd liggen, getroffen door een van de vele pijnlijke, verwoestende ziektes die een mens nu eenmaal kunnen treffen en voor wie een wandeling op de  gang een onbereikbare droom is, los nog van een reis naar het verre Peru.

Ik twijfel er niet aan dat het medeleven van Koen oprecht is. Wat ik wel ik betwijfel is of hij bereid zou zijn dezelfde inspanning te leveren als er geen cameraploeg aanwezig was om zijn moeder Theresa status te bestendigen. De duizenden verpleegkundigen en andere zorgverleners in de revalidatiecentra of op de kankerafdeling zijn ook inspirerende coaches, maar dan zonder een geile mediatroep in hun kielzog.

Saaie televisie
Laat ons asjeblieft ophouden met het verheerlijken en uitvergroten van het prestatie-extremisme. Veel van het ongenoegen en welzijn van de Westerse mens ligt in het feit dat wij kick-verslaafd zijn: een nog beter restaurant, een nog betere job, een nog betere vakantie, een nog beter festival, nog, nog, nog. Dit nooit-genoeg-syndroom zorgt dan wel voor genotspieken, maar die moeten steeds hoger en verder gaan, waardoor de dalen tussendoor steeds dieper en duisterder worden. Zijn dat niet de gebruikelijke kenmerken van elke verslaving?


Voor mij is het best een extreme daad als ik mij vredig kan verzoenen met de ondragelijke lichtheid van het bestaan. Alleen: dat is maar saaie televisie.
Comments