Herinneringen aan een zolderkamer


Mijn kozijn Johan woonde in een klein, laag huisje met een aanleunende schuur in Vierlinden, een landelijke wijk in Evergem. De hooizolder in de schuur was een van onze favoriete speelplekjes. Ik vond het heerlijk om te kijken hoe op een zonnige zomerse dag het gulle zonlicht binnenviel door de spleten tussen de verweerde dakpannen. Een uitbundige lichtbundel met daarin duizenden dartele, dansende stofdeeltjes.

Dat beeld kwam spontaan bij me op in mijn ochtendmeditatie: in de lichtstraal van mijn bewustzijn zag ik mijn dansende gedachten als stofdeeltjes komen en gaan.

En dan kwam het beeld van mijn vriend Marc Michils, die de afgelopen maanden twee behoorlijk pittige operaties heeft ondergaan.

En dan borrelde dat mooie zinnetje van Leonard Cohen op: 
“there is a crack in everything, that’s how the light gets in.”

Na dit half uurtje ochtendlijke verstilling typten mijn haperende vingers de boven- en onderstaande tekst. 

De stofdeeltjes zijn letters geworden…

Lieve krachtig kwetsbare vriend,

We begonnen destijds ons boek met die regel van good old Leonard.
Een regel die we wellicht pas echt kunnen bevatten als we zelf de “crack” hebben meegemaakt.

In het begin is er alleen de ruwe, brutale pijn, de angst, de onzekerheid van die crack. De crack is een donkere kloof die je soms dreigt te verzwelgen. Pas als na verloop van tijd het licht langzaam begint door te schemeren, komt het besef dat de crack een breuklijn is, met daarachter een nieuw begin.

De crack is een blijvend litteken, fysiek en mentaal, waarvan de pijn (gelukkig) geleidelijk een vage herinnering wordt.

Wat (hopelijk) blijft is het licht.

Als je met de juiste lens naar het licht kijkt, zie je het rijke spectrum aan kleuren. De kleuren van de regenboog. Het licht van het thuiskomen in je eigen leven, je eigen relatie, je eigen gezin, je eigen huis.
De rijke lichtstraal zal ongetwijfeld ook doorschijnen in je nu al waardevolle engagement bij Kom op tegen Kanker.

With love from me to you,


Erik
Comments